All by myself
Met veel humor wordt de vanzelfsprekendheid van de romantische liefde als norm bevraagd. Over singlezijn, schaamte, daten, vriendschapsliefde en de hoop om 'liefde' te bevrijden van de alleenheerschappij van de romantiek.
Een humoristische bevraging van de romantische liefde als vanzelfsprekende norm
Volgens schattingen zal tegen 2050 de helft van de huishoudens uit singles bestaan. Toch blijft het monogame ideaalplaatje van het romantische koppel de standaard. All by myself bevraagt de vanzelfsprekendheid en sociale druk van deze norm binnen onze samenleving.
Waarom moeten singles 'ongehuwd' aanklikken op officiële documenten, alsof hun status slechts tijdelijk is? Waarom groeien we nog steeds op met het idee dat we een 'andere helft' moeten vinden, een soulmate die ons compleet maakt? Zijn singles maar halve mensen, rondhangend in een wachtkamer?
Met veel humor wordt een inkijk gegeven in de beleving van iemand die het checkpoint van wat de maatschappij als normale levensloop beschouwt allang gemist heeft. Aan bod komen onder meer de invloed van een Disney-jeugd en populaire cultuur op het volwassen liefdesleven, schaamte, daten, vriendschapsliefde, oprechte verlangens, wat 'alleen zijn' eigenlijk betekent, waarom dat niet gelijk staat aan eenzaamheid, ongevraagd advies, en een pleidooi tegen de westerse tirannie van rechte opwaartse lijnen en logica.
Een voorstelling met de hoop 'liefde' een stukje te bevrijden van de alleenheerschappij die de romantische liefde erover heeft.