De vier jaargetijden van Vivaldi
Het Concertgebouw Kamerorkest speelt met Noa Wildschut Vivaldi's meeslepende De vier Jaargetijden, vol dartele lente, verzengende zomer, stormachtige herfst en krakend winterijs. Als contrast klinkt de indringende klaagzang Metamorphosen van Richard Strauss.
Concertgebouw Kamerorkest en Noa Wildschut spelen Vivaldi en Strauss
Het dartele van de lente, het verzengende van de zomer, de stormen in de herfst en het krakende winterijs: het komt allemaal langs in Vivaldi's filmische De vier Jaargetijden. Wie denkt het werk goed te kennen, hoort toch elke keer wat nieuws. Zeker als het Concertgebouw Kamerorkest zich met Noa Wildschut over de noten ontfermt.
Bijna elke noot uit het werk heeft weleens gediend als begeleiding van een reclamespot. Niet zo gek: Vivaldi was een van de eersten die het idee van programmamuziek – verhalende muziek – tot grote hoogten wist te brengen. In de montageachtige structuur zitten blaffende honden, stampende jagers en snorrend houtvuur verborgen.
Strauss' Metamorphosen biedt een mooi en ernstig contrast. Met dit werk voor 23 strijkers vertelt Richard Strauss een heel ander verhaal. In de aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geschreven klaagzang betreurt hij alle ellende en specifiek de vernietiging van belangwekkende culturele instanties. Indringende muziek die ook in deze tijd uitnodigt tot reflectie en compassie.