Dit is (niet) de evolutietheorie van de troost
Een intieme monoloog over de erfenis van pijn, heling en weerbaarheid. Terwijl het hoofdpersonage kritisch reflecteert over grote vragen én een sjaal koopt, onderzoekt de voorstelling of troost, net als trauma, van generatie op generatie kan worden doorgegeven.
Een intieme monoloog over pijn, heling en overerfbare troost
We spreken vaak over intergenerationeel trauma, maar wat geven we nog meer door? Waarom beperken we intergenerationaliteit enkel tot pijn? Als pijn kan blijven hangen, kan troost dat dan niet ook?
In deze intieme monoloog, geïnspireerd op de roman Half Leven, verkent het hoofdpersonage Shams de erfenis van pijn, heling en weerbaarheid. We volgen haar terwijl ze kritisch reflecteert over grote existentiële vragen, maar ook terwijl ze - heel eenvoudig - een sjaal koopt.
De voorstelling raakt aan de pijn, maar kijkt ook vooruit. Ze onderzoekt intergenerationele troost als een overerfbaar gevoel van veiligheid en vertrouwen, en stelt de vraag of één leven genoeg is om weer heel te worden.