Give Up, Old Ghosts!

Een muzikale seance vol herinneringen en zintuiglijke beleving

Wat hebben het Requiem van Mozart en de madeleine, het beroemde gebakje uit Marcel Prousts À la recherche du temps perdu, met elkaar gemeen? Niets? Dat hangt ervan af.

In schijnbare onverenigbaarheden en breuklijnen ziet Benjamin Abel Meirhaeghe vaak vruchtbare verbanden. Give Up, Old Ghosts! is een ontmoeting tussen pianisten, dansers en acteurs van verschillende generaties en artistieke achtergronden.

Middelpunt is het onvoltooide Requiem van Mozart, dat draait om vergankelijkheid en zelf met mythes is omgeven. Twee pianistes, ooit lerares en leerling, spelen het live.

Hoe wordt iets onthouden, geleerd en doorgegeven? Citerend uit de dansgeschiedenis verbeeldt Fumiyo Ikeda wat een lichaam zich herinnert.

Prousts jeugdherinneringen werden opgeroepen door de geur en smaak van madeleines. Welke rol spelen onze zintuigen? Hoe werkt het verleden door in het heden?

Meirhaeghe gidst ons door de coulissen van het geheugen en verwerkt teksten van Ursula Le Guin.

Met kostuums uit het archiefdepot en een scenografie geïnspireerd op een behekst huis bouwt hij een echokamer waarin klanken en beelden uit heden en verleden door elkaar lopen. De voorstelling is een memory palace met de sfeer van een spirituele seance, waarin wordt onderzocht wanneer het verleden gaat spoken en of we oude geesten moeten loslaten om de toekomst te laten beginnen.