Ora Cogan

Bezwerende folk-noir uit de Canadese wouden, met support van Elaine Malone

Behekste folk-gaze uit vervlogen tijden? Filmische country-noir met een ijskoud vleugje gothic? De raadselachtige muziek van Ora Cogan laat zich maar moeilijk in een hokje stoppen. Maar hoe je het ook wil noemen – deze mystieke liedjes, geboren in de donkere naaldbossen van Vancouver Island, grijpen je bij de keel en laten je niet meer los.

Cogan's muziek is als alchemie: een dampend brouwsel dat ontstaat waar experiment, psychedelica en eeuwenoude traditie samenkomen. Haar songs dragen stuk voor stuk een vintage charme, druipen van de reverb en roepen mistige herinneringen op aan Karen Dalton én Cocteau Twins – maar ook net weer niet. Al zeven albums lang laat ze zich niet vangen en speelt ze met invloeden uit shoegaze, postpunk, country en lang vergeten folktradities. Haar nieuwste, intieme album is een glinsterende verzameling liedjes met een gloed van rook en zeewater.

Support komt van de Ierse psychrockartiest Elaine Malone. Met haar etherische vocalen en duistere, psychedelische folk doet ze soms denken aan een versie van AURORA die haar kamer zwart heeft geschilderd. Slepende baslijnen en repetitieve ritmes werken hypnotiserend en trekken je langzaam haar dromerige wereld in, tot het ineens schuurt en je bruut uit die roes wordt getrokken – om er net zo makkelijk weer in te verdwijnen.