THE DOG DAYS ARE OVER 2.0
Acht dansers voeren een meedogenloze, mathematische choreografie uit die streeft naar perfectie. Door vermoeidheid vallen ze uiteindelijk uit de pas en valt hun masker af. Een radicale voorstelling die de perceptie van danser en toeschouwer op scherp zet.
Radicale danshit van Jan Martens over perfectie, uitputting en de mens achter de danser
THE DOG DAYS ARE OVER definieert de danser als pure uitvoerder, strevend naar perfectie. Acht dansers worden onderworpen aan een complexe, mathematische en dynamische choreografie, uitgevoerd in gedwongen uniformiteit. De vermoeidheid wint het uiteindelijk van de perfectie: ze gaan in de fout, en dan valt hun masker af.
De Amerikaanse fotograaf Philippe Halsman stelde dat wanneer je iemand vraagt te springen, zijn aandacht zo gericht is op de sprong dat het masker valt en de echte persoon zichtbaar wordt. Deze gedachte vormde het uitgangspunt van de voorstelling: via de sprong wordt de mens achter de danser onthuld.
Door zijn radicale choreografische vorm bevraagt de voorstelling de perceptie van het publiek omtrent dansers, choreografen, toeschouwers en cultuurbeleid. Waar ligt de dunne grens tussen kunst en entertainment? Wie zijn wij als publiek wanneer we naar het lijden van dansers kijken als naar een gevecht in een arena? Is hedendaagse dans striptease voor de upper class?
THE DOG DAYS ARE OVER verschuift de positie van de kijker: van het louter ondergaan van de ervaring naar actieve reflectie.